चंद्र, ज्याचा त्याचा.


        सृजन सोबत खेळणारी, त्याची मैत्रीण, शौर्या मला म्हणाली, "Aunty, आज चंद्र का दिसत नाहीये?"

मी म्हणाले, "चांदण्यापण नाहीये, ते सर्व लपाछपी खेळताय. ढगांच्या मागे लपले असणार बघ. तू त्यांना शोधणं थांबवू नको."

"अगं, Aunty खूप वेळ झाला. ते बाहेरच नाही आले. इतके का लपलेय?"

"Ummm कदाचित ते आता झोपलेत. ज्या ढगांच्या मागे लपले होते, त्यांनाच पांघरुण करून झोपलेत." 

        लगेच समाधान न होणार्‍या ह्या पिढीच्या शौर्याला हे मात्र लगेच पटलं. गाण्यांचा कितीही व्यासंग असला तरी असलं कल्पक काहीतरी सुचेल आणि कमीतकमी लहानगे convince होतील, असं मला कधी वाटलं नव्हतं. शौर्याच्या निमित्ताने मला माझ्या आवडीच्या चंद्राचा आणि त्यावर बनलेल्या गाण्यांवर विचार करता आला.  

हल्ली instagram वर एका मिनिटात गाण्यांचे अर्थ सांगणारे reels येतात. आम्ही मात्र आमच्या चंद्राला, जे काय तोडकं मोडकं आपल्याला समजलं असेल त्याच भावनेने, ते गाणं पाठवून द्यायचो. हल्ली पैसा खूप लागतो पण गोष्टींची किंमत मात्र कमी होत चाललीय नाही? "ये भी ठीक है|" 

         बाकी, इतक्या लहान वयात चंद्र दिसणं किंवा तो न दिसण्याची भौगोलिक कारणं तिला सांगून चालणार नाही. तिचा चंद्र तिला एक दिवस दिसणारच, तसंच तो असणं आणि नसण्याची कारणंही तिची तिला समजणारच. 

आपण फक्त पिढी, दर पिढी होणारी ही संक्रमणं अनुभवायची, पाहायची.... चंद्राला पाहतो तशीच...

#genZ

#genAlpha

#genMillenial


Comments

  1. POORNIMA GONTIYAOctober 16, 2025 at 7:49 PM

    Your thought process is truly remarkable, ma'am. Your writing is filled with love, insights, and vivid scenic descriptions that leave a lasting impression after every blog entry. I was particularly touched by how you intertwined your affection for the moon with Sauraya's profound curiosity and perspective, all wrapped in the musical rhythms of life. Please continue writing, ma'am.

    ReplyDelete
    Replies
    1. TejalSDOctober 17, 2025 at 11:07 AM

      Your valuable feedback would help me to be consistent. Thank u!

      Delete
  2. AnonymousOctober 17, 2025 at 1:44 PM

    This comment has been removed by a blog administrator.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

यश आणि स्वप्न

Image
      एक चक्र असतं. त्यात जेव्हा यश आणि त्यामागे धावण्याची तजवीज नसते तेव्हा ताणतणाव कमी असतो. Stress management च्या ट्रिक्स मध्ये एंटरटेनमेंट, socialise होणं हे पर्याय असतात. पण हे पर्याय आपण बाद करतो, जेव्हा आपल्याला यश हवं असतं. असं वाटतं एकदा यशस्वी झालो की, हे पर्याय वापरू. पण कदाचित, यश चक्रव्युहासारखं आपल्याला या पर्यायांपर्यंत पोहोचू देत नाही.  रोज़ रोज़ आँखों तले एक ही सपना चले रात भर काजल जले, आँख में जिस तरह ख़्वाब का दिया जले|          एका स्वप्नासाठी आपण काय नाही करत? बर्‍याच गोष्टी त्याग करतो. जेव्हा त्या स्वप्नाचा काही अंश तरी पूर्ण होतोय असं वाटतं,  तेव्हा मात्र आपलं खाजगी आयुष्य तेवढेच अंश विस्कळित झाल्यासारखं भासतं.           मी आणि किरण, कदाचित आम्ही अवास्तव स्वप्न पाहिले असणार. पण जेव्हा केव्हा स्वप्नांच्या सीमेपर्यंत पोहोचतोय असं झालं, तेव्हा आयुष्यात ज्याच्या सोबत कायमचं राहायचं असं ठरवलं होतं, त्याच्याच पासून दूर राहतोय.         मला तर आता माझ्यात तितकं वाईट वाटा...
Read more

पायवाट

Image
  आपण एका खेडीप्रधान देशात राहत असल्याने, लांबच्या प्रवासात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जातांना अनेक गाव- खेडी, त्यातली शेती, असं बरंच काही (थोडक्यात शहरापासून लांब असलेलं) लागतं. त्यात छोटे छोटे रस्ते दिसतात. खरं, रस्ते नाहीत, पायावटाच त्या. नुसतंच मोबाईल फोन मध्ये फोटो काढण्यात धन्यता मिळणार नाही असे. असं वाटतं गाडीतून उतरून ही वाट आत्ता चालायला घ्यावी का? पण नाही ना चालता येत. ना ते गाव माहित असतं, ना तो रस्ता, ना त्याचं शेवटचं टोक. ह्या आवडणाऱ्या गोष्टी आपल्याला कुठे नेणार असतात कधी कळतच नाही. आवड मात्र प्रत्येक प्रवासात तशीच आणि तितकीच राहते.           हे रस्ते किंवा पायवाटा जगायची वेळ येते, तोपर्यंत जबाबदाऱ्या वाढून, आयुष्यात मिळणारा वेळ कमी होऊन, आपण धरलेली एकच वाट जगण्यात, धन्यता मानू लागतो. म्हणजे पूर्वी वाटतं की जगण्यात थोडा समतोल साधता आला की, या छोट्या छोट्या सुखाच्या गोष्टी पाहिजे तेव्हा करत जाऊ. आणि समतोल साधला जातोय असं वाटू लागलं की, वेळ पुरत नाही.       या पायावाटा पण दुसरं तिसरं काही नसणार. त्या वेळेचा हिशोब मांडत...
Read more

Dopamine

  साधारण दहा वर्ष झाली, शब्द आणि संगीत याबद्दल आमची पिढी सुद्धा तक्रार करू लागलीय. तोवर, एक गाणं कितीदाही ऐकलं तरी त्याचा वीट यायचा नाही. आता लुप वर एकच गाणं लावण्याची हिंमत होत नाही.      अशीच काही वर्ष झाली, आयुष्यात तोवर करत असलेल्या गोष्टींचा कंटाळा यायचा नाही. आता, जीवच मुळी जगतांना किती तळ्यात मळ्यात असतो. मग आपला जीव ठिकाण्यावर नाही हे लक्षात आलं की, सगळ्या गोष्टीतून रस जातो. त्यातूनच, भावना जन्माला येते की -आपलं जगणं इतकं अरसिक कसं असू शकतं? त्या तळ्यात मळ्यातल्या जीवाला घरात कधी आणावं?       संसार, नोकरी ह्या रहाट गाड्यातून घ्यावी मग एक सुट्टी आणि लावावं गाण्याला लूपवर. अर्थात, जगावं मनमुराद. आंबा, जांभूळ किती दिवस झाले अधाशासारखे खाल्ले नाही? काय तर, फक्त पोटाला त्रास होईन म्हणून. होतोच. पण आता सुट्टी टाकलीय तर करताच येईल काहीतरी जुगाड.  किती दिवस झाले शांत आकाशाकडे एकटक पाहायचं राहिलंय? काय तर हल्ली निपचित निवांत पडून राहावंसं वाटतं फक्त. कारण एवढी उसंत मिळणं पण महाग झालंय. कोण म्हणतंय चार रील्स पाहून dopamine व...
Read more