ऑस्करच्या शर्यतीत भारताचा बिट्टू हा लघुपट | Bittu Shortfilm Nominated for Oscar

  ऑस्करच्या शर्यतीत भारताचा बिट्टू हा लघुपट | Bittu Shortfilm Nominated for Oscar

 'जलिकटटू ' हा ऑस्करमधील भारताकडून असलेल्या फीचर फिल्म या कॅटेगरीतून बाद झाल्याची बातमी काल वाचली. परंतु, उत्कृष्ट लघुपट प्रवर्गात ' बिट्टू ' या लघुपटाचे टॉप टेन मध्ये नामांकन झाल्याचे समजले. पुढील टॉप फाईव साठीची फेरी पाच मार्च रोजी आयोजित होणार असल्याचे समजले. या पार्श्वभूमीवरच हा लघुपट काल Youtube वर देखील टाकण्यात आला असावा. पण दिग्दर्शिका करिश्मा डूबे यांनी कॉपीराइट क्लेम केल्यानंतर काही Channels वरून काढण्यात आला. 

 

Bittu Shortfilm Nominated for Oscar

 

   ' बिट्टू ' २०१३ साली बिहार मध्ये प्राथमिक शाळेत घडलेल्या सत्य घटनेवर आधारित १६.५७ मी. चा लघुपट आहे. 

आयुष्याचे अविभाज्य घटक - मैत्री आणि मरण. वय कोणतंही असो, मैत्री असली की, जगणं समृद्ध आहे हे समजतं नसलं तरी अनुभवता येतं. तसंच मरण काय असतं, हे समजत नसलं तरी ती पोकळी जाणवत असते. 

   सरकारी शाळांची सकारात्मक बाजू म्हणजे ' बिट्टू ' मधील सर आहेत. आणि नकारात्मक बाजू म्हणजे तेथील मुख्याध्यापिका दाखवल्या आहेत. ऐकण्याची क्षमता असली की, समोरच्याचं समजतं सुद्धा आणि त्या नंतर समोरच्याला आपलं पटवून देखील देता येतं. पण मीपणा वाला अहंकार स्वतःसोबत इतरांनाही घेऊन बुडतो, हे पुन्हा एकदा या लघुपटातून अधोरेखित झालं. 

    'अच्छे बच्चे कैसे होते है? ' याचं उत्तर देता देता निष्काळजीपणामुळे तोच शेवट ठरणार आहे, हे तरी कोणाला माहित होते..

 

Also  Read : Lady Driver 

लघुपटात खऱ्या भारताचे प्रतिनिधित्व करणारं खेडे दाखवले आहे. हिमालयातील हे छोटं गाव ही ' बिट्टू ' ची आणखी एक जमेची बाजू आहे. आपण सगळे चमचमत्या दुनियेत राहतो. मोबाईलवर ही शॉर्टफिल्म पाहू शकतो. पण बिट्टू आणि तिचे सवंगडी या सगळ्या पासून खूप दूर आहे. तिच्या वर्गातले इतर विद्यार्थी विद्यार्थिनी आणि चांद व बिट्टू या दोन मैत्रिणींच्या राहणीमानातील असमानता ही सुद्धा एखाद्या विकसनशील देशात नावालाच असणाऱ्या समानतेसारखी आहे. बिट्टू कडे पाहतांना नागराज मंजुळे यांच्या कलाकृतीमधील एखादा नायक आठवल्याखेरीज होत नाही. आणि बिट्टूचं हेच नैसर्गिक असण सर्वाधिक भावतं. बाकी बिट्टू हे character कसं आहे, हे लघुपटातच पाहणं उपयोगी ठरेल. 

बिट्टूची लिंक ब्लॉग मध्ये शेअर केली आहे.

 Also Read :आदिवासी संस्कृती , महिला आणि आपण..


Watch a shortfilm here -

https://youtu.be/w-H7ZNA-axo


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

यश आणि स्वप्न

Image
      एक चक्र असतं. त्यात जेव्हा यश आणि त्यामागे धावण्याची तजवीज नसते तेव्हा ताणतणाव कमी असतो. Stress management च्या ट्रिक्स मध्ये एंटरटेनमेंट, socialise होणं हे पर्याय असतात. पण हे पर्याय आपण बाद करतो, जेव्हा आपल्याला यश हवं असतं. असं वाटतं एकदा यशस्वी झालो की, हे पर्याय वापरू. पण कदाचित, यश चक्रव्युहासारखं आपल्याला या पर्यायांपर्यंत पोहोचू देत नाही.  रोज़ रोज़ आँखों तले एक ही सपना चले रात भर काजल जले, आँख में जिस तरह ख़्वाब का दिया जले|          एका स्वप्नासाठी आपण काय नाही करत? बर्‍याच गोष्टी त्याग करतो. जेव्हा त्या स्वप्नाचा काही अंश तरी पूर्ण होतोय असं वाटतं,  तेव्हा मात्र आपलं खाजगी आयुष्य तेवढेच अंश विस्कळित झाल्यासारखं भासतं.           मी आणि किरण, कदाचित आम्ही अवास्तव स्वप्न पाहिले असणार. पण जेव्हा केव्हा स्वप्नांच्या सीमेपर्यंत पोहोचतोय असं झालं, तेव्हा आयुष्यात ज्याच्या सोबत कायमचं राहायचं असं ठरवलं होतं, त्याच्याच पासून दूर राहतोय.         मला तर आता माझ्यात तितकं वाईट वाटा...
Read more

पायवाट

Image
  आपण एका खेडीप्रधान देशात राहत असल्याने, लांबच्या प्रवासात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जातांना अनेक गाव- खेडी, त्यातली शेती, असं बरंच काही (थोडक्यात शहरापासून लांब असलेलं) लागतं. त्यात छोटे छोटे रस्ते दिसतात. खरं, रस्ते नाहीत, पायावटाच त्या. नुसतंच मोबाईल फोन मध्ये फोटो काढण्यात धन्यता मिळणार नाही असे. असं वाटतं गाडीतून उतरून ही वाट आत्ता चालायला घ्यावी का? पण नाही ना चालता येत. ना ते गाव माहित असतं, ना तो रस्ता, ना त्याचं शेवटचं टोक. ह्या आवडणाऱ्या गोष्टी आपल्याला कुठे नेणार असतात कधी कळतच नाही. आवड मात्र प्रत्येक प्रवासात तशीच आणि तितकीच राहते.           हे रस्ते किंवा पायवाटा जगायची वेळ येते, तोपर्यंत जबाबदाऱ्या वाढून, आयुष्यात मिळणारा वेळ कमी होऊन, आपण धरलेली एकच वाट जगण्यात, धन्यता मानू लागतो. म्हणजे पूर्वी वाटतं की जगण्यात थोडा समतोल साधता आला की, या छोट्या छोट्या सुखाच्या गोष्टी पाहिजे तेव्हा करत जाऊ. आणि समतोल साधला जातोय असं वाटू लागलं की, वेळ पुरत नाही.       या पायावाटा पण दुसरं तिसरं काही नसणार. त्या वेळेचा हिशोब मांडत...
Read more

Dopamine

  साधारण दहा वर्ष झाली, शब्द आणि संगीत याबद्दल आमची पिढी सुद्धा तक्रार करू लागलीय. तोवर, एक गाणं कितीदाही ऐकलं तरी त्याचा वीट यायचा नाही. आता लुप वर एकच गाणं लावण्याची हिंमत होत नाही.      अशीच काही वर्ष झाली, आयुष्यात तोवर करत असलेल्या गोष्टींचा कंटाळा यायचा नाही. आता, जीवच मुळी जगतांना किती तळ्यात मळ्यात असतो. मग आपला जीव ठिकाण्यावर नाही हे लक्षात आलं की, सगळ्या गोष्टीतून रस जातो. त्यातूनच, भावना जन्माला येते की -आपलं जगणं इतकं अरसिक कसं असू शकतं? त्या तळ्यात मळ्यातल्या जीवाला घरात कधी आणावं?       संसार, नोकरी ह्या रहाट गाड्यातून घ्यावी मग एक सुट्टी आणि लावावं गाण्याला लूपवर. अर्थात, जगावं मनमुराद. आंबा, जांभूळ किती दिवस झाले अधाशासारखे खाल्ले नाही? काय तर, फक्त पोटाला त्रास होईन म्हणून. होतोच. पण आता सुट्टी टाकलीय तर करताच येईल काहीतरी जुगाड.  किती दिवस झाले शांत आकाशाकडे एकटक पाहायचं राहिलंय? काय तर हल्ली निपचित निवांत पडून राहावंसं वाटतं फक्त. कारण एवढी उसंत मिळणं पण महाग झालंय. कोण म्हणतंय चार रील्स पाहून dopamine व...
Read more