लग्न आणि नाक

      आमची मुलगी आमचं नाक आहे, असं ऐकल्यावर मुली वास आणि Respiratory चं काम कधी पासून करायला लागल्या असा प्रश्न मला पडला. बरं, तुमच्यासाठी करत असतील त्या हे कार्य पण बाहेरच्यांना का सांगताय तुम्ही हे ओरडून.. oh! Hold on. इतरांच्या मुलींनी त्यांच्या स्वतःच्या मर्जीने लग्न केलं म्हणून acidity झाली का? पण आता काय करणार ..नसतात त्या नाक किंवा पोट, त्यांच्या त्यांच्या घरच्यांचं.. आणि तुमच्यासाठी शरीराची कामं करायला नसतील त्या रिकाम्या.. मग त्यात फार वाईट वाटून घेण्यासारखं काही नाहीये किंवा तुमच्या चांगलं फंक्शन करणाऱ्या नाका बद्दल गर्व वाटू देण्यासारखं सुद्धा काही नाहीये. कारण ,तुमच्या साठी नेहमीच चांगलं  काम करणाऱ्या नाका सोबत मात्र कधी कधी तुमचा तुक्का चुकतो ना!.. (हो कधी कधीच चुकतो, कारण लग्न लव असो की अरेंज तुक्केच असतात, लागला तर लागला).. 

लग्न आणि नाक
लग्न आणि नाक

 

    पण मग मुलं मुली स्वतःचा निर्णय योग्य ठरल्यावर स्वतःला स्वतःचं नाक असल्याचं घोषित करत नाही, मग हे बाकीचे त्यांच्या वर का बरं भारी भरत असतील? मुळातच हा खूप चाऊन चोथा झालेला विषय आहे, तरी लिहायची, वाचायची भूक काही जात नाही.. कारण, लिहलेले न वाचणाऱ्यांमध्ये याला त्याला नाक बनवणारे आहेत. जोपर्यंत ते हे अब्रू चे धिंडवडे काढणारे लेख वाचत नाही तोपर्यंत हे shameless लिखाण डोळ्यांसमोर येत राहणार.. इतके कॉमेडी विषय असतात हे, त्यामुळे तसंच लिहून सादर करावे लागणार.. आणि वाचकांना वाचावे लागणार.. 

    तुमच्या नाकाबद्दल तुम्ही निर्णय घ्यायला चुकले तर करणार का कबूल की आम्ही मात्र respiratory आणि सुवास देऊ शकलो नाही. म्हणून..

खरंतर किती अवघड आहे लग्न संस्था.. randomly एका घरी तुम्ही मुलीला पाठवतात.. मित्र मैत्रिणी, कपडे, रंग असं सगळंच चोखंदळपणे निवडणाऱ्या त्या.. कोणत्या माणसांना डील करायचंय हेही माहीत नाही, जेव्हा माहीत होतं तेव्हा फक्त नाकाचे कार्य आहे म्हणून पार पाडायचे असं मानून फक्त पार पाडत राहणार.. वर नाही पाडलं तर नाक कापूनही तुम्ही मात्र श्वास घ्यायला मोकळे.. म्हणजे किती खोटी अब्रू आहे तुमची.. 

     लहानपापासूनच मुलाला मुलीसारखं सगळं शिकवलं तर मोठं होऊन आई वडिलांचं बघणार कोण.. हा प्रश्न उपस्थित होणार नाही.. जर आता मुली जॉब करून, घरचं बघत असतील तर मुलंही बघू शकतात.. याची त्याची मने जपण्या पेक्षा नवरा बायको सोबत राहून , सणावाराला हवं त्या घरी किंवा कुठेच नाही गेलं तरी चालतं.. हल्ली नवरा बायकोे मध्ये पूर्वीपेक्षा चांगली compatibility असते, त्या मुळे हे खूप सोप्पं होऊ शकतं..

 

Also read :भारत चीन (भाग 1 )

Also read : भारत चीन (भाग २)

 

 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

यश आणि स्वप्न

Image
      एक चक्र असतं. त्यात जेव्हा यश आणि त्यामागे धावण्याची तजवीज नसते तेव्हा ताणतणाव कमी असतो. Stress management च्या ट्रिक्स मध्ये एंटरटेनमेंट, socialise होणं हे पर्याय असतात. पण हे पर्याय आपण बाद करतो, जेव्हा आपल्याला यश हवं असतं. असं वाटतं एकदा यशस्वी झालो की, हे पर्याय वापरू. पण कदाचित, यश चक्रव्युहासारखं आपल्याला या पर्यायांपर्यंत पोहोचू देत नाही.  रोज़ रोज़ आँखों तले एक ही सपना चले रात भर काजल जले, आँख में जिस तरह ख़्वाब का दिया जले|          एका स्वप्नासाठी आपण काय नाही करत? बर्‍याच गोष्टी त्याग करतो. जेव्हा त्या स्वप्नाचा काही अंश तरी पूर्ण होतोय असं वाटतं,  तेव्हा मात्र आपलं खाजगी आयुष्य तेवढेच अंश विस्कळित झाल्यासारखं भासतं.           मी आणि किरण, कदाचित आम्ही अवास्तव स्वप्न पाहिले असणार. पण जेव्हा केव्हा स्वप्नांच्या सीमेपर्यंत पोहोचतोय असं झालं, तेव्हा आयुष्यात ज्याच्या सोबत कायमचं राहायचं असं ठरवलं होतं, त्याच्याच पासून दूर राहतोय.         मला तर आता माझ्यात तितकं वाईट वाटा...
Read more

पायवाट

Image
  आपण एका खेडीप्रधान देशात राहत असल्याने, लांबच्या प्रवासात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जातांना अनेक गाव- खेडी, त्यातली शेती, असं बरंच काही (थोडक्यात शहरापासून लांब असलेलं) लागतं. त्यात छोटे छोटे रस्ते दिसतात. खरं, रस्ते नाहीत, पायावटाच त्या. नुसतंच मोबाईल फोन मध्ये फोटो काढण्यात धन्यता मिळणार नाही असे. असं वाटतं गाडीतून उतरून ही वाट आत्ता चालायला घ्यावी का? पण नाही ना चालता येत. ना ते गाव माहित असतं, ना तो रस्ता, ना त्याचं शेवटचं टोक. ह्या आवडणाऱ्या गोष्टी आपल्याला कुठे नेणार असतात कधी कळतच नाही. आवड मात्र प्रत्येक प्रवासात तशीच आणि तितकीच राहते.           हे रस्ते किंवा पायवाटा जगायची वेळ येते, तोपर्यंत जबाबदाऱ्या वाढून, आयुष्यात मिळणारा वेळ कमी होऊन, आपण धरलेली एकच वाट जगण्यात, धन्यता मानू लागतो. म्हणजे पूर्वी वाटतं की जगण्यात थोडा समतोल साधता आला की, या छोट्या छोट्या सुखाच्या गोष्टी पाहिजे तेव्हा करत जाऊ. आणि समतोल साधला जातोय असं वाटू लागलं की, वेळ पुरत नाही.       या पायावाटा पण दुसरं तिसरं काही नसणार. त्या वेळेचा हिशोब मांडत...
Read more

Dopamine

  साधारण दहा वर्ष झाली, शब्द आणि संगीत याबद्दल आमची पिढी सुद्धा तक्रार करू लागलीय. तोवर, एक गाणं कितीदाही ऐकलं तरी त्याचा वीट यायचा नाही. आता लुप वर एकच गाणं लावण्याची हिंमत होत नाही.      अशीच काही वर्ष झाली, आयुष्यात तोवर करत असलेल्या गोष्टींचा कंटाळा यायचा नाही. आता, जीवच मुळी जगतांना किती तळ्यात मळ्यात असतो. मग आपला जीव ठिकाण्यावर नाही हे लक्षात आलं की, सगळ्या गोष्टीतून रस जातो. त्यातूनच, भावना जन्माला येते की -आपलं जगणं इतकं अरसिक कसं असू शकतं? त्या तळ्यात मळ्यातल्या जीवाला घरात कधी आणावं?       संसार, नोकरी ह्या रहाट गाड्यातून घ्यावी मग एक सुट्टी आणि लावावं गाण्याला लूपवर. अर्थात, जगावं मनमुराद. आंबा, जांभूळ किती दिवस झाले अधाशासारखे खाल्ले नाही? काय तर, फक्त पोटाला त्रास होईन म्हणून. होतोच. पण आता सुट्टी टाकलीय तर करताच येईल काहीतरी जुगाड.  किती दिवस झाले शांत आकाशाकडे एकटक पाहायचं राहिलंय? काय तर हल्ली निपचित निवांत पडून राहावंसं वाटतं फक्त. कारण एवढी उसंत मिळणं पण महाग झालंय. कोण म्हणतंय चार रील्स पाहून dopamine व...
Read more