चाइल्ड पोर्नोग्राफी



प्रत्येक गोष्ट पडद्यावर दिसत असतांना तिच्या मागे काहीतरी बरं वाईट घड़त असल्याचं आपल्याला कालांतराने कळू लागतं. जानेवारी 2020 मध्ये इंडिया चिल्ड्रेन प्रोटेक्शन फंड ची स्थापना झाली. NGOs च्या मदतीने बालकांचे शोषण थांबविण्यासाठी ही संस्था निधी पुरवणार आहे. परंतू, काहीच वेळानंतर कोरोना मुळे सगळीकडे lockdown पाळण्यात आला. आणि या काळात ऑनलाईन विश्व अधिकच वेगाने दौडू लागले. Lockdown झाल्यापासून 95% ऑनलाईन डेटा मॉनिटर करणाऱ्या वेबसाइट्स ने दाखवून दिलं की, या काळात लहान मुलांच्या पॉर्नोग्राफिक कंटेंट ची मागणी वाढलीय. आपल्या भारतात 95% नी ही मागणी वाढली आहे. 
       चेन्नई आणि भुवनेश्वर इथे हे प्रमाण सर्वात जास्त आहे. 5 December 2019 रोजी राज्य सभेत जयराम रमेश यांच्या अध्यक्षतेखाली इंटरनेट वरील कंटेंट आणि त्याचा बाल मनावर होणारा परिणाम या बद्दलचा अभ्यास करण्यासाठी AD HOC committee ची स्थापना करण्यात आली. AIDMK च्या विजीला सत्यानांथ यांनी हा मुद्दा राज्यसभेत उपस्थित केल्या नंतर उपराष्ट्रपती वैंकैया नायडू यांनी ही कमिटी स्थापन करण्यास सांगितले होते. ह्या कमिटी मध्ये १० पार्टींचे एकूण १४ MP होते. ह्या कमिटी ने पोस्को कायदा २०१२ आणि I T कायदा २००० मध्ये सुधारणा करण्यास सांगितले आहे. त्या साठी त्यांनी फेसबुक, टिक टॉक, गूगल, ट्विटर, शेअर चॅट यासारख्या खाजगी कंपन्यांचे देखील अहवाल मिळवले. राज्य सभा टिव्ही वर याविषयी तज्ञांची बैठक दाखविली आहे, त्यावर त्यांचे म्हणणे आहे की, preventive measures खूप गरजेचे आहेत. 
      जसं की, 1. शाळा , केअर होम, यांची स्क्रिनिंग करणं, पोलिसांकडून त्यांचं व्हेरिफिकेशन होणं.. 2. इंटरनेट वर लहान मुलामुलींचा पॉर्नोग्रफिक कंटेंट दिसल्यावर त्वरित त्या विरोधात अँक्शन घेतली गेली पाहिजे.आपल्याही नजरेत असं पडल्यास आपण पोलिसांना कळविले पाहिजे. 3. लहान मुलांमध्ये जागृती करण्याची खूप गरज आहे. कारण ते मोबाईल भरपूर जवळ गेले आहेत.कोणताही गेम खेळताना , अँप वापरतांना आपली खाजगी माहिती, फोटो दिला जातोय का ह्या बद्दल त्यांना सांगितले पाहिजे. आणि त्याचा मिस यूज होऊ शकतो हे पण त्यांना समजावून सांगायला हवं. फक्त मुलीच नाही तर मुलांसोबत सुद्धा हे घडत आहे. आपल्या सोबत चुकीचं झालंय हेच बऱ्याचदा मुलामुलींनी माहीत नसतं. यात त्यांच्या कोवळ्या मनाची काहीच चुकी नसते. त्यांना good touch आणि bad touch सांगायला हवा. 2019 मध्ये पॉस्को कायद्यात death penalty चा सुद्धा समावेश केला गेलाय. परंतू, आता गरज आहे ती 2 महिन्याच्या आत निकाल आला पाहिजे या नियमाची... आपल्या कडे युनिफॉर्मला बरेच जण घाबरतात. लहान मुलंमुली तरी याला कसा अपवाद असतील. त्यांच्या केसेस फाईल करतांना शक्यतो युनिफॉर्म नसेल तर ते कंफर्टेबल फील करू शकतात. इतर मिसिंग रिपोर्ट्स सारखं ह्या केसेस फाईल न होता व्यवस्थित 'एफ आय आर ' च नोंदविला गेला पाहिजे. वेळ पडल्यास psychiatrists ची मदत घ्यायला हवी. मुलींसाठी महिला पोलिसांकडून केस फाईल करणंही सोईस्कर ठरु शकतं. लहानग्यांची निरागसता या सर्वात हिरावली जातेय. प्रत्येक जण स्वतः च्या हककांसाठी लढू शकतो पण बालकांचा आवाज आपण मोठे लोकच बनू शकतो.

 #childpornography #kabindrasachan #आरएसटीवी #JairamRamesh #icpf #vainkaiyaanayadu #विजीलासत्यानांथ -तेजल एस डी.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

यश आणि स्वप्न

Image
      एक चक्र असतं. त्यात जेव्हा यश आणि त्यामागे धावण्याची तजवीज नसते तेव्हा ताणतणाव कमी असतो. Stress management च्या ट्रिक्स मध्ये एंटरटेनमेंट, socialise होणं हे पर्याय असतात. पण हे पर्याय आपण बाद करतो, जेव्हा आपल्याला यश हवं असतं. असं वाटतं एकदा यशस्वी झालो की, हे पर्याय वापरू. पण कदाचित, यश चक्रव्युहासारखं आपल्याला या पर्यायांपर्यंत पोहोचू देत नाही.  रोज़ रोज़ आँखों तले एक ही सपना चले रात भर काजल जले, आँख में जिस तरह ख़्वाब का दिया जले|          एका स्वप्नासाठी आपण काय नाही करत? बर्‍याच गोष्टी त्याग करतो. जेव्हा त्या स्वप्नाचा काही अंश तरी पूर्ण होतोय असं वाटतं,  तेव्हा मात्र आपलं खाजगी आयुष्य तेवढेच अंश विस्कळित झाल्यासारखं भासतं.           मी आणि किरण, कदाचित आम्ही अवास्तव स्वप्न पाहिले असणार. पण जेव्हा केव्हा स्वप्नांच्या सीमेपर्यंत पोहोचतोय असं झालं, तेव्हा आयुष्यात ज्याच्या सोबत कायमचं राहायचं असं ठरवलं होतं, त्याच्याच पासून दूर राहतोय.         मला तर आता माझ्यात तितकं वाईट वाटा...
Read more

पायवाट

Image
  आपण एका खेडीप्रधान देशात राहत असल्याने, लांबच्या प्रवासात एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जातांना अनेक गाव- खेडी, त्यातली शेती, असं बरंच काही (थोडक्यात शहरापासून लांब असलेलं) लागतं. त्यात छोटे छोटे रस्ते दिसतात. खरं, रस्ते नाहीत, पायावटाच त्या. नुसतंच मोबाईल फोन मध्ये फोटो काढण्यात धन्यता मिळणार नाही असे. असं वाटतं गाडीतून उतरून ही वाट आत्ता चालायला घ्यावी का? पण नाही ना चालता येत. ना ते गाव माहित असतं, ना तो रस्ता, ना त्याचं शेवटचं टोक. ह्या आवडणाऱ्या गोष्टी आपल्याला कुठे नेणार असतात कधी कळतच नाही. आवड मात्र प्रत्येक प्रवासात तशीच आणि तितकीच राहते.           हे रस्ते किंवा पायवाटा जगायची वेळ येते, तोपर्यंत जबाबदाऱ्या वाढून, आयुष्यात मिळणारा वेळ कमी होऊन, आपण धरलेली एकच वाट जगण्यात, धन्यता मानू लागतो. म्हणजे पूर्वी वाटतं की जगण्यात थोडा समतोल साधता आला की, या छोट्या छोट्या सुखाच्या गोष्टी पाहिजे तेव्हा करत जाऊ. आणि समतोल साधला जातोय असं वाटू लागलं की, वेळ पुरत नाही.       या पायावाटा पण दुसरं तिसरं काही नसणार. त्या वेळेचा हिशोब मांडत...
Read more

Dopamine

  साधारण दहा वर्ष झाली, शब्द आणि संगीत याबद्दल आमची पिढी सुद्धा तक्रार करू लागलीय. तोवर, एक गाणं कितीदाही ऐकलं तरी त्याचा वीट यायचा नाही. आता लुप वर एकच गाणं लावण्याची हिंमत होत नाही.      अशीच काही वर्ष झाली, आयुष्यात तोवर करत असलेल्या गोष्टींचा कंटाळा यायचा नाही. आता, जीवच मुळी जगतांना किती तळ्यात मळ्यात असतो. मग आपला जीव ठिकाण्यावर नाही हे लक्षात आलं की, सगळ्या गोष्टीतून रस जातो. त्यातूनच, भावना जन्माला येते की -आपलं जगणं इतकं अरसिक कसं असू शकतं? त्या तळ्यात मळ्यातल्या जीवाला घरात कधी आणावं?       संसार, नोकरी ह्या रहाट गाड्यातून घ्यावी मग एक सुट्टी आणि लावावं गाण्याला लूपवर. अर्थात, जगावं मनमुराद. आंबा, जांभूळ किती दिवस झाले अधाशासारखे खाल्ले नाही? काय तर, फक्त पोटाला त्रास होईन म्हणून. होतोच. पण आता सुट्टी टाकलीय तर करताच येईल काहीतरी जुगाड.  किती दिवस झाले शांत आकाशाकडे एकटक पाहायचं राहिलंय? काय तर हल्ली निपचित निवांत पडून राहावंसं वाटतं फक्त. कारण एवढी उसंत मिळणं पण महाग झालंय. कोण म्हणतंय चार रील्स पाहून dopamine व...
Read more